تبليغاتX
یادداشتهائی از سربی حوصلگی
یادداشتهائی از سربی حوصلگی
فرهنگی/اجتماعی
نامه ته گشاده:
آقای سردارطلائی و دیگر عناصر نظامی و غیر نظامی جمهوری اسلامی ایران:

خواهش مندم به خاطر خدا - اگر به خدائی باور دارید- که بعید می دانم- سیگار و قلیان را در مملکت ممنوع نکنید. مشروبات الکی را از همان اول کار ممنوع کرده اید و خودتان هم می دانید که هیچ گاه درتاریخ مدرن ایران این همه مشروبات سالم و ناسالم دراین جامعه بی برنامه و بی امیدما مصرف نمی شده است. روز وهفته ای نیست که برای « مقابله» با مشروبات الکلی به خانه های مردم نریزید و عیش و عشرت شان را خراب نکنید- البته خدا پدر بعضی از اعضای شما را بیامرزد که رشوه ای می گیرند و می روند- ولی برای خیلی ها دیگر هم دارید پرونده می سازید که در خانه خویش دوست داشته اند جرعه ای بنوشند. حالا دارید سیگار و قلیان را هم به آن اضافه می کنید! مگر شما کار دیگری ندارید! البته اندر موفقیت شما د رمبارزه با مواد مخدر دیگر شما را خجالت نمی دهم! وقتی به عکس شماری از نمایندگان مجلس و حتی بعضی از تصمیم گیران این حاکمیت نگاه می کنم- نباید گناه شان را پاک کنم ولی دست خودم نیست- به نظرم اهل « بخیه» می آیند!

دیگر چه بگویم! نمی دانم فردا در فکر ممنوع کردن چه خواهید افتاد! اگر چیزی به نظرم رسید به شما خبر خواهم داد!

2 نوشته شده در  پنجشنبه یازدهم خرداد 1385ساعت 14:50  توسط کیانوش نوشین  |